https://mlwz.pl/recenzje/plyty/28041-ambient-den-ambient-den-2
Translation:
06/08/2025
Rysiek Puciato
Whenever I receive a CD from Australia, I always rub my hands together and eagerly await the sounds it contains, what will happen next. Perhaps in Australia’s case, it’s the so-called remoteness, perhaps its location in the Antipodes, far from mainstream trends, that makes the work of bands from this country resonate with me in a way I don’t fully understand, providing a wealth of musical experiences. Although, one could say: what remoteness? In the age of the internet, telephones, television? After all, one click and space and time disappear. But let’s get back to the album that just landed on my player. It’s a debut, although the band members aren’t exactly newcomers. This album is a result of the Covid lockdown, as that’s when the idea for its recording arose. Finally, it’s an album that brings six tracks that should satisfy any fan of music inspired by the 1970s, full of guitars and organs, and played in (permit me to use a somewhat unfortunate term) a classic progressive style. In addition, it is an album full of wonderful and captivating melodies and songs.
But let’s start with the creators of this release. They are three Australian musicians: Ben Craven (author of such solo albums as “Monsters From The Id,” “Great & Terrible Potions,” and “Last Chance To Hear ,” and a member of the well-known musical project United Progressive Fraternity), Tim Bennetts (Seven Day Mask, SUB INC), and Dean Povey (Frankenfido). It all began as an intimate jam session between Craven and Bennetts and evolved into a full-fledged band project, built on a dynamic musical chemistry reminiscent of David Gilmour and Rick Wright, or Mike Rutherford and Tony Banks. These names immediately indicate the album’s musical direction, and I think they might already serve as a sort of incentive to listen to it. Let’s take a moment to address the band’s name, which is, to put it mildly, a bit incomprehensible. Ambient Den is more than just a catchphrase. It’s an anagram of the names Tim, Ben, and Dean, reflecting the unity and spontaneity that define this project.
And now, calmly, or rather with increasing attention, we can move on to the next compositions that make up the rock-space debut album of the band Ambient Den.
“Cosmic”…? Absolutely, and from the very first second of the first track. “Future History, Pt. 1” is a synth-driven launch into outer space, which, in less than two minutes, makes us feel compelled to follow the next sounds and effectively prepares the listener to immediately immerse themselves in the eight-minute composition “For All Mankind.”
Because the second track on the album begins just as cosmically as the first – with a long, almost minute-long instrumental intro, and then unfolds a story about perhaps humanity’s greatest dream – space travel.
“(…) Towards the moon to darkened skies
To other planets where our futures lie
A force for good, a force for ill
For all mankind we cannot be still
Our engines burn and light the sky
The mission launches with an eagle eye
To win the race or fall behind
“We come in peace for all mankind”
All this is wrapped in an enveloping blanket of music that creates an extraordinary atmosphere of tranquility, filled with melodic passages and captivatingly constructed guitar solos. This blend of gentle synth, organ, and guitar passages is like a rocket engine, lifting the listener higher and higher, further and further. It’s a magnificent flight in search of fulfilled dreams, unparalleled vistas, and soothing intimacy.
The third track, “Provenance,” maintains a musical weightlessness, albeit with the help of Ben Craven’s magnificent guitar playing. The guitar seduces, transforming this six-minute instrumental into a story of a dream, a dream, a musical nirvana. And please, don’t hold back and flow with each subsequent note. Outside the windows of our spaceship, sunshine and joy can be seen.
“(…) All we need is an earthrise in our dark skies
“Summoning day from the night.”
All we need is the sunrise in our dark sky. A summoning of day from night. These are the words of the chorus of the composition “Earthrise.” It’s simultaneously a dream of peace, tranquility, love, and what resonates within us, yet is often hidden beneath the veil of everyday life. It’s often difficult to admit that we really need very little for proverbial happiness. And that’s exactly what this song is. Calm, exemplary neoprogressive, a bit RPWL-esque, with an accentuated guitar and gentle vocals. Because, after all, we need so little…
And once the piano and epic guitar solos that conclude “Earthside” fade in, the instrumental tale of “Terraforming” begins. And if this album hasn’t won you over yet, this sixteen-minute instrumental composition will simply put you on the edge of your seat, making you want to embark on the journey offered by the musicians of Ambient Den.
I’m not a huge fan of instrumental music; such albums are often too wordy, not to mention tedious, but now I think I’ll have to reevaluate that opinion. Acoustic guitar, organ, and an electric guitar solo, like an invitation to a cosmic journey, tug at the heartstrings and draw you to the stars. Dean Povey enchants with his playing of all kinds of keyboards. It doesn’t matter whether it’s piano, organ (of which there are plenty here), or electric piano… The keyboards are captivating, creating a 1970s atmosphere, blended with an ongoing cosmic journey beyond time and space, with an uninterrupted, swaying atmosphere. This composition is a wonderful example of the instrumental prowess of all the band members. And if you also hear some sounds from Pink Floyd’s psychedelic phase, that’s a good thing.
The album is held together like a clasp by the song “Future History, Pt. 2”.
“(…) Let them think what they will
We’ve got a whole blank starscape to fill
It’s made for you and me
Our future history
Let them think what they want. We have a whole void in the cosmic space to fill. This is the album’s conclusion. We have our own plan and our own tasks to fulfill – that’s the content of this track, which should please those who enjoy the style of 1970s music. Here we have slightly orchestral-sounding improvisations and wonderful organ playing, and it’s all played in a truly jammy way, with zest and uninhibited instrumental freedom.
The album also includes four bonus tracks. Or rather, it would be more accurate to say: four songs in radio edit versions (with a small exception – the song “Provenance” is not released in radio edit), shortened, condensed… perfect for playing as radio hits. No, they don’t sound worse than their longer predecessors. Anyway, please be tempted and listen to them, and the entire album, for yourself. You’ll like it. In fact… This could be a serious contender for best debut of the year.
Original:
06.08.2025
Rysiek Puciato
Jeżeli dociera do mnie jakaś płyta z Australii, to zawsze zacieram ręce i czekam z utęsknieniem na to, jakie dźwięki zawiera, co się będzie działo. Może w przypadku Australii działa tzw. oddalenie, może usytuowanie na Antypodach, z dala od mainstreamowych nurtów sprawia, że twórczość zespołów z tego kraju w nie do końca zrozumiały sposób na mnie działa dostarczając wielu muzycznych wrażeń. Choć przecież można powiedzieć: jakie oddalenie?… W epoce internetu, telefonii, telewizji? Przecież wystarczy jeden klik i znika przestrzeń, znikają różnice czasowe. Ale wracajmy do płyty, która właśnie zagościła w moim odtwarzaczu. To debiut, choć członkowie zespołu debiutantami nie są. To album będący efektem covidowego lockdownu, bowiem w tym właśnie czasie powstała idea jego nagrania. To wreszcie album, który przynosi sześć utworów, które powinny zadowolić każdego fana muzyki czerpiącej inspiracje z lat siedemdziesiątych, pełnej gitar i organów i zagranej w (pozwolę sobie tu użyć nieco niefortunnego określenia) w klasyczny progresywny sposób. Do tego jest to album pełen wspaniałych i porywających melodii i piosenek.
Ale może zacznijmy od twórców tego wydawnictwa. To trójka australijskich muzyków: Ben Craven (autor takich albumów solowych, jak: „Monsters From The Id”, „Great & Terrible Potions”, „Last Chance To Hear”, uczestnik wszystkim dobrze znanego projektu muzycznego – United Progressive Fraternity), Tim Bennetts (Seven Day Mask, SUB INC) i Dean Povey (Frankenfido). Wszystko zaczęło się jako kameralne jam session Cravena i Bennettsa i przerodziło się w pełnoprawny projekt zespołowy, zbudowany na dynamicznej muzycznej chemii przywodzącej na myśl Davida Gilmoura i Ricka Wrighta czy Mike’a Rutherforda i Tony’ego Banksa. Wymienione nazwiska od razu wskazują na muzyczny kierunek płyty i myślę, że mogą już stanowić pewną formę zachęty do jej przesłuchania. Rozprawmy się jeszcze przez moment z nazwą zespołu, która jest, co by nie powiedzieć, trochę niezrozumiała. Ambient Den – to coś więcej niż tylko zwykła fraza. To anagram imion Tim, Ben i Dean, odzwierciedlający jedność i spontaniczność, które definiują ten projekt.
I teraz już w spokoju lub raczej z rosnącą uwagą można przejść do kolejnych kompozycji, które tworzą rockowo-kosmiczny debiutancki album grupy Ambient Den.
„Kosmiczny”…? Jak najbardziej, i to od pierwszej sekundy pierwszego utworu. „Future History, Pt. 1” to syntezatorowy start w kosmiczną przestrzeń, który przez niespełna dwie minuty sprawi, że poczujemy konieczność podążenia za kolejnymi dźwiękami i sprawnie przygotowuje słuchacza do natychmiastowego zasłuchania się w ośmiominutową kompozycję pt. „For All Mankind”.
Bo drugi utwór z płyty rozpoczyna się równie kosmicznie jak pierwszy – długim. niemal minutowym instrumentalnym wstępem, a potem toczy się opowieść o chyba największym marzeniu ludzkości – podróżach kosmicznych.
„(…) Towards the moon to darkened skies
To other planets where our futures lie
A force for good, a force for ill
For all mankind we cannot be still
Our engines burn and light the sky
The mission launches with an eagle eye
To win the race or fall behind
We come in peace for all mankind”
A wszystko to w otulającym kombinezonie muzyki, która tworzy niezwykłą atmosferę spokoju pełnego melodyjnych pasaży i gitarowych solówek o urzekającej konstrukcji. Ten miks łagodnych syntezatorowo-organowych pasaży i gitar jest niczym silnik rakiety, który wznosi słuchacza coraz wyżej i wyżej, coraz dalej i dalej. To wspaniały lot w poszukiwaniu spełnionych marzeń, niedościgłych widoków i kojącej intymności.
Trzeci z utworów – „Provenance” – utrzymuje nas w stanie muzycznej nieważkości, choć czyni to za pomocą wspaniałej gry na gitarze przez Ben Cravena. Gitara uwodzi zamieniając ten instrumentalny, sześciominutowy utwór w opowieść o marzeniu, śnie, muzycznej nirwanie. I tylko proszę się nie powstrzymywać i płynąć wraz z każdym kolejnym dźwiękiem. Za oknami naszego kosmicznego pojazdu widać słońce i radość.
„(…) All we need is an earthrise in our dark skies
Summoning day from the night”.
Wszystko czego potrzebujemy to wschód Ziemi na naszym ciemnym niebie. Przywołanie dnia z nocy. To słowa refrenu kompozycji pt. „Earthrise”. To zarazem marzenie o spokoju, pokoju, miłości i tym, co nam w duszy gra, a co często skrywa się pod zasłoną codzienności. Często trudno się przyznać do tego, że potrzeba nam tak naprawdę niewiele do przysłowiowego szczęścia. I taki jest ten utwór. Spokojny, modelowo neoprogresywny, nieco RPWL-owski z podkreśloną grą gitary i łagodnym wokalem. Bo przecież tak niewiele potrzebujemy…
I gdy już wybrzmi fortepian i epickie sola gitary kończące utwór „Earthside” zaczyna się instrumentalna opowieść pt. „Terraforming”. I jeśli dotychczas ta płyta nie przekonała Państwa do siebie, to ta instrumentalna szesnastominutowa kompozycja po prostu wciśnie Was w fotel i zechcecie bezwarunkowo ruszyć w oferowaną przez muzyków z zespołu Ambient Den podróż.
Nie jestem zbytnim zwolennikiem muzyki instrumentalnej, często takie albumy są zbyt rozwlekłe żeby nie powiedzieć nużące, ale teraz chyba będę musiał przewartościować tą moją opinię. Gitara akustyczna, organy i wkraczające niczym zaproszenie do wyjścia w kosmiczną przestrzeń solo gitary elektrycznej łapią za serce i ciągną do gwiazd. Dean Povey czaruje swoją grą na wszelkiego rodzaju klawiszach. Nie ma znaczenia czy jest to fortepian, organy (których jest tu bardzo dużo) czy fortepian elektryczny… Klawisze czarują i tworzą atmosferę lat siedemdziesiątych pomieszaną z trwającą kosmiczną podróżą poza czasem, i przestrzenią z niemożliwą do przerwania kołyszącą atmosferą. Ta kompozycja to wspaniały przykład sprawności instrumentalnej wszystkich członków zespołu. I jeśli ktoś wysłyszy tu także nieco dźwięków z psychodelicznej fazy zespołu Pink Floyd to bardzo dobrze.
Płytę spina niczym klamra utwór – „Future History, Pt. 2”.
„(…) Let them think what they will
We’ve got a whole blank starscape to fill
It’s made for you and me
Our future history”
Niech sobie myślą co chcą. Mamy do wypełnienia całą pustkę w przestrzeni gwiezdnej. To zakończenie płyty. Mamy swój plan i swoje zadania do wypełnienia – tak brzmi treść tego utworu, który powinien zadowolić osoby, które lubią sposób grania z lat siedemdziesiątych. Mamy tutaj i lekko orkiestrowo brzmiące improwizacje, i wspaniałą grę organów i to wszystko zagrane jest w iście jammujący sposób. Ze swadą i nieskrępowaną instrumentalną swobodą.
Album zawiera też cztery utwory bonusowe. Choć raczej trzeba by było powiedzieć: cztery utwory w wersji radio edit (z małym wyjątkiem – piosenka „Provenance” nie jest wydana w wersji radio edit), skrócone, skondensowane…, takie w sam raz do zagrania jako radiowe hity. Nie, nie brzmią gorzej od ich dłuższych pierwowzorów. Zresztą proszę skusić się i posłuchać ich, a także całej płyty samemu. Będzie się podobać. Ba… To może być poważny kandydat do najlepszego debiutu tego roku.