https://mlwz.pl/recenzje/plyty/28040-ambient-den-ambient-den
Translation:
06/08/2025
Artur Chachlowski
Born during the turbulent times of lockdown and the joy of spontaneous creation, Ambient Den is a new space rock band comprised of Australian progressive musicians Ben Craven (who debuted 20 years ago with the album “Two False Idols” under the moniker Tunisia), Tim Bennetts (Seven Day Mask, SUB INC), and Dean Povey (Frankenfido). It all started as an intimate jam session between Craven and Bennetts, but then evolved into a full-fledged band project, built on the dynamic musical chemistry of three exceptionally talented individuals.
The band’s debut album, simply titled “Ambient Den,” is a concept album telling the story of humanity’s search for a new home among the stars, culminating in the construction of a new, distant world. The band’s chosen musical style is space rock and literary science fiction. The spirit of early Pink Floyd, Hawkwind productions, and, to some extent, Eloy, hovers throughout. All of this is maintained within an atmosphere of pleasant melodicism, created primarily by masterful guitar lines and powerful synthesizer sounds.
“Future History Part 1” is a two-minute cosmic intro, a launch into space, an escape from the Blue Planet, soaring guitar lines lift us into the air, leaving the earthly world behind… All this, so that the following eight-minute composition, “For All Mankind,” becomes one vast musical contemplation emanating from synthesizer keyboards, supported by the rhythmic beat of the drum kit, and the phenomenal, melodic airiness of the sounds emanating from Craven’s guitar could guide the band’s musical explorations. The memorable chorus is downright insistent, intoxicating, and drilling into the mind, interwoven with countless guitar interludes. It’s simply a brilliant track, straddling the border of space and prog rock, that dazzles and sets the bar high.
We catch a bit of a breather during the instrumental track “Provenance.” While it still maintains a high-quality sonic journey, it’s no longer at such a breakneck pace. The noble, stately, and seemingly unhurried notes from Craven’s guitar cleave the space with their intense sounds, and the final piano section, performed by Bennetts, is a fascinating sonic experience.
Now comes the nearly ten-minute composition “Earthrise.” Ben Craven’s delightful vocals return, along with the symbiosis between the guitars and the synthesizer walls of sound, with recurring flourishes of piano, acoustic guitar, and gentle vocals. This is a calm, perhaps the calmest recording on this set, which doesn’t mean it doesn’t evoke any emotion. It does. And it brings to mind certain sonic techniques used by bands like Mike & The Mechanics, Manic Street Preachers, and even Electric Light Orchestra. And the electric guitar solo is a profound nod to David Gilmour.
It’s time for the musical giant and the album’s main course – the over 16-minute-long, monumental, epic in every respect, and mostly instrumental composition “Terraforming.” It could probably be considered a summary of everything that came before it on this album; its size gives the musicians ample space to demonstrate their interventions and showcase their technical artistry. Time and again, they take us to fascinating musical realms – whether it’s the stuff of gothic horror films (majestic choirs), Pink Floyd-esque madness straight from “One of These Days,” a swaying guitar entourage ala Andy Latimer, or the transatlantic expression remembered from “Duel With The Devil”… The clarity of the successive solos is astonishing, the tempo is astonishing, the dynamics of the musical events unfathomable, the guitars rushing in a mad chase after the synthesizers, repeatedly swapping lead positions, all while being cheered on by an equally fast-paced rhythm section. And just when it seems everyone is reaching the finish line simultaneously, when a chorus of, yet again Floydian, “ooh aaah” resounds, suspended on the sounds of Gilmour’s guitar, a long, calm, winding-down section appears. As if to catch one’s breath, to rest after a marathon run, after a heroic effort… Calm, cool down, calm down. The frame darkens. A sign with the words ‘the end’…
What’s interesting, however, is that this is a false ending. You’d think this would be the album’s finale. But it’s not. After this breathtaking tour de force, the five-minute song “Future History Part 2” appears, and with its swinging approach, brass section, and characteristic syncopated groove, it seems like something from a completely different world. It’s an interesting idea, but not entirely well-thought-out. I understand that the authors of “Future History Part 2” intended it to discharge the incredible emotional charge accumulated in the previous composition, but I admit that… I don’t fully understand this composition. I’m not saying it’s a disappointing ending, but, in my opinion, it’s the least successful section of this album. I admit that I would have preferred it to be an addition, a bonus of sorts to this otherwise very successful whole, rather than the culmination and finale of the album’s main body.
Because it has a second part. It’s filled with a section featuring single edits of four songs from the album’s main program. The longer compositions have been stripped of their epicness and trimmed to around four minutes, suitable for commercial radio. The question is: will radio stations even be interested in this kind of music? I doubt it. Certainly not here. Perhaps it’s different in Ambient Den’s home country of Australia, so perhaps this is a good step towards expanding their potential audience? Personally, I consider this a somewhat interesting development.
Ambient Den is inspired by the space rock bands of the 1970s, and their debut album successfully captures the atmosphere of that era. The resulting album combines extraordinary atmosphere, powerful melodies, exquisite instrumentals, and a wonderful narrative, standing out from Craven’s previous work with its breadth (I recommend the small-scale reviews of his albums “Great & Terrible Potions” (2011) and “Last Chance To Hear” (2016)) while maintaining high quality. Ambient Den remains faithful to the rich arrangements and multi-layered instrumentation characteristic of the space rock era, taking listeners on a journey through space and sound. A journey full of impressions and emotions that won’t be easily forgotten.
Finally, for the curious, here’s one more interesting tidbit: the name ‘Ambient Den’ is more than just a simple phrase. It’s an anagram of the three band members’ names. This reflects the hand-in-hand unity and spontaneity that define this highly successful musical project.
Original:
06.08.2025
Artur Chachlowski
Zrodzony w niespokojnym czasie lockdownu i z radości spontanicznego tworzenia Ambient Den to nowy spacerockowy zespół złożony z australijskich muzyków progresywnych: Bena Cravena (debiutował 20 lat temu albumem „Two False Idols” pod szyldem Tunisia), Tima Bennettsa (Seven Day Mask, SUB INC) i Deana Poveya (Frankenfido). Wszystko zaczęło się od kameralnego jam session Cravena i Bennettsa, lecz potem przerodziło się w pełnoprawny projekt zespołowy, zbudowany na dynamicznej muzycznej chemii trzech nieprzeciętnie utalentowanych jednostek.
Debiutancki krążek zespołu, zatytułowany po prostu „Ambient Den”, to album koncepcyjny, opowiadający historię poszukiwań przez ludzkość nowego domu pośród gwiazd, których kulminacją jest budowa nowego odległego świata. Wybraną przez zespół stylistyczną ścieżką muzyczną jest space rock i literacki gatunek science fiction. Duch wczesnego Pink Floyd, produkcji spod znaku grupy Hawkwind, a po części także i Eloy przez cały czas unosi się w powietrzu. Wszystko to utrzymane jest w klimacie przyjemnej dla uszu melodyjności kreowanej przede wszystkim przez mistrzowskie partie gitar oraz potężne syntezatorowe brzmienia..
„Future History Part 1” to dwuminutowe kosmiczne intro, start w przestrzeń, ucieczka z Błękitnej Planety, strzeliste partie gitar unoszą nas w powietrze, ziemski świat pozostaje za nami… Wszystko to po to, by następująca po nim ośmiominutowa kompozycja „For All Mankind” stała się jedną wielką muzyczną kontemplacją emanującą z klawiatur syntezatorów, wspomaganych przez rytmiczny beat zestawu perkusyjnego, a fenomenalna melodyjna zwiewność dźwięków wydobywających się z gitary Cravena mogła wytyczać kierunek muzycznych poszukiwań zespołu. Zapadający w pamięć refren jest wręcz natarczywy, odurzający i wwiercający się w umysł, przeplatany niezliczoną ilością gitarowych wtrąceń. To po prostu świetny utwór z pogranicza space i prog rocka, który oszałamia i wysoko wiesza poprzeczkę.
Odrobinę oddechu łapiemy podczas instrumentalnego utworu „Provenance”. Wprawdzie wciąż utrzymuje on dźwiękową podróż na wysokim poziomie, ale już nie w tak zawrotnym tempie. Szlachetne, dostojne, jakby nieśpiesznie dobywające się z gitary Cravena nuty rozszczepiają przestrzeń swoimi intensywnymi dźwiękami, a finałowa fortepianowa sekcja w wykonaniu Bennettsa stanowi fascynujące soniczne doświadczenie.
Przychodzi teraz pora na blisko dziesięciominutową kompozycję „Earthrise”. Powraca bardzo miły dla ucha wokal Bena Cravena, powraca symbioza pomiędzy gitarami, a syntezatorowymi ścianami dźwięku z pojawiającymi się raz po raz ozdobnikami w postaci partii fortepianu, gitary akustycznej i łagodnego śpiewu. To spokojne, chyba najspokojniejsze nagranie tym zestawie, co nie oznacza wcale, że nie budzi ono żadnych emocji. Budzi. I przywodzi na myśl pewne brzmieniowe patenty, które stosowały zespoły Mike & The Mechanics, Manic Street Preachers, a nawet Electric Light Orchestra. A solo na gitarze elektrycznej to już głęboki ukłon w stronę Davida Gilmoura.
Nadchodzi czas na muzyczny gigant i danie główne tego albumu – przed nami ponad 16-minutowa, monumentalna, epicka w każdym calu i w większości instrumentalna kompozycja „Terraforming”. Pewnie można ją uznać za podsumowanie wszystkiego, co na tej płycie działo się wcześniej, jej rozmiar daje muzykom wystarczająco dużo miejsca na zademonstrowanie ich interwencji i na pokaz ich technicznego kunsztu. Raz po raz zabierają nas w fascynujące muzyczne krainy – a to gotyckich filmów grozy (majestatyczne chóry), a to pinkfloydowego szaleństwa rodem z „One Of These Days”, a to rozkołysanego gitarowego anturażu a’la Andy Latimer, a to transatlantikowej ekspresji pamiętanej z „Duel With The Devil”… Wyrazistość następujących po sobie partii solowych jest zdumiewająca, tempo porażające, dynamika muzycznych wydarzeń nie do ogarnięcia, gitary pędzą w szaleńczym pościgu za syntezatorami, raz po raz zamieniając się miejscem na prowadzeniu, a wszystko to przy dopingu również rozpędzonej sekcji rytmicznej. I gdy już wydaje się, że wszyscy równocześnie osiągają metę, gdy już wybrzmi chóralne, jakże znowu floydowskie, „ooh aaah” zawieszone na dźwiękach Gilmourowskiej gitary, pojawia się długa spokojna sekcja wyciszająca. Jakby na złapanie oddechu, na odpoczynek po maratońskim biegu, po heroicznym wysiłku… Wyciszenie, ochłonięcie, uspokojenie. Przyciemnienie kadru. Tablica z napisem ‘koniec’…
Ciekawe jest jednak to, że to koniec pozorny. Wydawałoby się, że tak właśnie powinien wyglądać finał tego albumu. A wcale tak nie jest. Bo po tym zapierającym dech w piersiach tour de force pojawia się pięciominutowa piosenka „Future History Part 2”, która ze swoim swingującym podejściem, sekcją dętą i charakterystycznym synkopowym groove’em wydaje się być utworem jakby z zupełnie innej bajki. Ciekawy, lecz nie do końca przemyślany pomysł. Rozumiem, że w zamyśle autorów „Future History Part 2” miał on stanowić rozładowanie niesłychanego ładunku emocjonalnego nagromadzonego w poprzedniej kompozycji, ale przyznam, że… nie do końca rozumiem tej kompozycji. Nie mówię, że to nieudane zakończenie, ale, jak na mój gust, to najmniej udany fragment tej płyty. Przyznam, że wolałbym by stanowił on dodatek, swoisty bonus do tej, skądinąd bardzo udanej, całości, a nie zwieńczenie i finał zasadniczej części tego albumu.
Bo ma on swoją część drugą. Wypełnia ją sekcja z singlowymi editami czterech utworów z podstawowego programu płyty. Dłuższe kompozycje zostały odarte ze swojej epickości i przycięte do około czterominutowych rozmiarów nadających się np. do rozgłośni komercyjnych. Pytanie: czy taką muzyką w ogóle zainteresują się stacje radiowe? Śmiem wątpić. Na pewno nie u nas. Być może w ojczystej dla Ambient Den Australii jest inaczej, więc może to dobry krok do poszerzenia grona potencjalnych odbiorców? Osobiście traktuję takie rozwiązanie jako swoistą ciekawostkę.
Zespół Ambient Den zainspirowany jest kosmicznymi zespołami z lat 70. i swoją debiutancką płytą udanie oddaje klimat tamtej epoki. Otrzymaliśmy album, który łączy w sobie niezwykłą atmosferę, dobre melodie, wyborne partie instrumentalne i wspaniałą narrację, wyróżniając się swoim rozmachem na tle dotychczasowej twórczości Cravena (polecam małoleksykonowe recenzje jego płyt „Great & Terrible Potions” (2011) oraz „Last Chance To Hear” (2016)), zachowując przy tym wysoką jakość. Ambient Den pozostaje wierny bogatym aranżacjom i wielowarstwowej instrumentacji charakterystycznej dla spacerockowej epoki i zabiera słuchaczy w podróż poprzez przestrzeń i dźwięk. Podróż pełną wrażeń i emocji, których łatwo się nie zapomina.
Dla dociekliwych na koniec jeszcze jedna ciekawostka: nazwa ‘Ambient Den’ to coś więcej niż tylko zwykła fraza. To anagram imion trzech członków grupy. W taki sposób odzwierciedlone są idące ręka w rękę jedność i spontaniczność, które definiują ten wielce udany muzyczny projekt.