Translation:
July 15, 2025 by Maarten Goossensen
Ambient Den. It doesn’t immediately sound like a progressive rock act. Nothing could be further from the truth. This is the kind of album you, as a reviewer, hope for every time you’re presented with an unknown album. One that completely surprises you. One that you hope as many people as possible will read your review and become just as enthusiastic. If you scramble the letters Ambient Den, you can make out the names Ben, Dean, and Tim. It’s an anagram. And Ben, that’s Ben Craven, the man who made such a huge impression with ” Great and Terrible Potions ,” ” Last Chance To Hear, ” and ” Monsters From The Id .”
The collaboration was born during lockdowns. What began as cozy jam sessions blossomed into a full-fledged band. This is a concept album about humanity’s search for a new home somewhere among the stars and planets. We’re treated to a musically exciting journey that takes us not only into space but also through the rich world of progressive rock.
After an atmospheric intro , “For All Mankind” immediately draws us into the music. It’s a wonderfully up-tempo track with a fantastic melody and ditto chorus. The melody is instantly recognizable as “typical Ben Craven” and has strong echoes of “Die Before You Wake” by “Monsters Of The Id.” The long keyboard solo midway through is truly superb. The orchestrations give the track a truly grand, cinematic feel. And then, at the end, you’re treated to a powerful guitar solo. ” Provenance” effortlessly continues the high level of skill. It’s an instrumental piece featuring Craven’s guitar playing. One moment, you’re reminded of David Gilmour (Pink Floyd), the next of Mike Holmes (IQ), stylish and melodic. Absolutely superb.
Then it’s time for Earthrise , my favorite. The first part could easily be from the Norwegian band Ulver . It’s in the driving bass playing, but especially in the melody. The production of this album is absolutely delicious. All the instruments shine, and it sounds especially overwhelming through headphones. The use of acoustic guitar and digital castanets (!) creates a nice moment of calm. Vocally, it’s all very good. Then comes a powerful guitar solo that completely carries you away. The transitions are so well-paced and make the song a true experience. The fade-out feels like a slight letdown, but then the acoustic guitar takes over and brings it to a beautiful close.
And then the longest track is yet to come. That’s Terraforming . Sixteen minutes of top-notch instrumental progressive rock. Where the guitar previously took center stage, here it’s the keyboards. This is, incidentally, after we’re first presented with a long guitar solo. Keyboardist Tim Bennetts masters the art of dosing. Warm piano tones are effortlessly exchanged for a rippling organ and thick orchestrations. After a good four minutes, the keyboards are given free rein. The hammering playing will have you jumping out of your seat. The duels between keyboards and guitar that follow are fantastic. Here too, the tempo changes are incredibly clever. Especially those of a wonderfully complex section, but a more acoustic section after thirteen minutes is one to bow to.
The final piece, “Future History Part 2,” suddenly veers towards a more bluesy sound. The purring bass playing is particularly striking. The first section, featuring brass instruments, is reminiscent of Phil Collins ‘ solo music and is almost danceable. The finale features a powerful guitar solo. The fadeout is the only blemish. An album like this deserves a better ending. But that’s the only point of criticism on a wonderful album.
And the fun doesn’t stop there, because the guys have also created a so-called “single edit” of four songs. It’s amazing how they manage to adapt long tracks into a radio-friendly playing time without changing the core. That truly demonstrates musicality and craftsmanship. Every track harbors a fantastic pop song, generously drizzled with a prog sauce. It leaves you wanting more.
Steven Wilson wanted to win everyone over this year with his ultimate space-themed album, but he overplayed his hand. This trio shows how it can be done differently. Many (big) names are vying for the title of “album of the year” this year, but it’s quite possible this outsider will take the title.
The album is available digitally through their Bandcamp page and physically available in Europe from Dutch Music Works .
Original:
15 juli 2025 door Maarten Goossensen
Ambient Den. Klinkt niet meteen als een progressieve rockact. Niets is minder waar. Dit is zo’n album waar je als recensent elke keer op hoopt als je een onbekend album krijgt toegeschoven. Zo eentje dat je compleet verrast. Waarvan je hoopt dat zoveel mogelijk mensen je recensie lezen en daardoor net zo enthousiast worden. Als je de letters Ambient Den een beetje door elkaar husselt, kun je de namen Ben, Dean en Tim eruit halen. Het is een anagram. En Ben, dat is Ben Craven. de man die zo enorm indruk maakte met “Great and Terrible Potions”, “Last Chance To Hear” en “Monsters From The Id”.
De samenwerking werd geboren in tijden van lockdowns. Wat begon als gezellige jamsessies, mondde uit in een volwaardige band. Het betreft hier een conceptalbum over de zoektocht van de mensheid naar een nieuw onderkomen ergens tussen de sterren en planeten. We krijgen een muzikaal opwindende reis voorgeschoteld die ons niet alleen meeneemt naar space, maar ook door de rijke wereld van de progressieve rock.
Na een sfeervol intro worden we met For All Mankind direct de muziek ingetrokken. Het is een heerlijk uptempo nummer met een geweldige melodie en dito refrein. De melodie is direct herkenbaar als ‘typisch Ben Craven’ en heeft sterke echo’s naar Die Before You Wake van “Monsters Of The Id”. De lange toetsensolo halverwege is er eentje van grote klasse. De orkestraties maken het nummer echt groots en doen erg filmisch aan. En dan word je aan het einde ook nog verwend met een sterke gitaarsolo. In Provenance wordt het hoge niveau moeiteloos voortgezet. Het is een instrumentaal stuk met een hoofdrol voor het gitaarspel van Craven. De ene keer moet je aan David Gilmour (Pink Floyd) denken en dan weer een Mike Holmes (IQ), stijlvol en melodieus. Grote klasse.
Dan is het tijd voor Earthrise, mijn favoriet. Het eerste deel zou zo van het Noorse Ulver kunnen zijn. Dat zit hem in het stuwende basspel maar vooral in de melodie. De productie van dit album is om je vingers bij af te likken. Alle instrumenten komen uitstekend uit de verf en vooral onder de koptelefoon klinkt het overweldigend. Het gebruik van de akoestische gitaar en digitale castagnetten (!) zorgt voor een mooi rustpunt. Vocaal is het allemaal erg goed. Daarna volgt er een pittige gitaarsolo die je ook weer helemaal weet mee te voeren. De overgangen zijn zo goed gedoseerd en maken het nummer tot een ware beleving. De fade-out voelt als een kleine teleurstelling, maar dan neemt de akoestische gitaar het over en sluit het geheel prachtig af.
En dan moet het langste nummer nog komen. Dat is Terraforming. Zestien minuten instrumentale progressieve rock van torenhoog niveau. Waar eerder de gitaar een hoofdrol op mocht eisen, zijn het hier de toetsen. Dat is overigens nadat we eerst een lange gitaarsolo voorgeschoteld krijgen. Toetsenist Tim Bennetts weet geweldig te doseren. Warme pianoklanken worden moeiteloos ingewisseld voor een scheurend orgeltje en vette orkestraties. Na dik vier minuten krijgen de toetsen alle ruimte. Het hamerende spel doet je opveren van je stoel. De duels tussen toetsen en gitaar die volgen zijn geweldig. Ook hier zijn de tempowisselingen razend knap. Vooral die van een heerlijk complex gedeelte maar een meer akoestisch deel na dertien minuten is er eentje om een buiging voor te maken.
Met het laatste stuk Future History Part 2 wordt opeens een ruk richting een meer bluesy geluid gemaakt. Vooral het snorrende basspel valt hier positief op. Het eerste deel met blazers doet denken aan de solomuziek van Phil Collins en is bijna dansbaar. Het slotstuk is voor een sterke gitaarsolo. De fade-out is het enige smetje. Een album als dit verdient een beter einde. Maar dat is dan ook het enige puntje van kritiek op een zalig album.
Daarna is de koek nog niet op, want de heren hebben van vier songs ook een zogenaamde ‘single edit’ gemaakt. Geweldig knap hoe ze lange nummers weten om te buigen naar een radiovriendelijke speeltijd zonder de kern aan te passen. Dat getuigt echt van muzikaliteit en vakmanschap. In elk nummer zit wel een geweldige popsong verborgen. Deze is vervolgens royaal overgoten met een progsaus. Het smaakt enorm naar meer.
Steven Wilson wilde dit jaar iedereen overtuigen met zijn ultieme space-gerelateerde album, maar hij overspeelde zijn hand. Dit trio laat horen hoe het ook kan. Heel wat (grote) namen strijden dit jaar om de titel ‘album van het jaar’, maar het zou zomaar kunnen dat deze outsider er met de titel vandoor gaat.
Het album is digitaal verkrijgbaar via hun Bandcamp-pagina en in Europa fysiek verkrijgbaar bij Dutch Music Works.