Translation:
“Ambient Den is an anagram of Australian musicians Ben (Craven), Tim (Bennetts) and Dean (Povey). Three albums of the former have already been reviewed, and all three scored a TIP. What started as a jam session of multi-instrumentalist Craven and keyboard player Bennetts resulted in a real band with the participation of drummer Dean Povey. The trio then entrusted six pieces to sound carriers and supplemented them with four single edits. This results in an album that reaches the respectable length of over an hour of music. A spacey ambient opening soon makes way for genuine neo-prog, at first subtle with keyboards and acoustic guitar but soon somewhat heavier in the style of the Pink Floyd album Wish You Were Here. The modest vocals, which are not present in every track, are calm, fit in perfectly with the orchestral music and are reminiscent of the work of Gilmour and Wright. Although the music is described as Space Rock slash Prog Rock, I personally find the space component very modest; neoprog with some synthipop influences fits the style of this trio better in my opinion. Wonderful melodies, music richly peppered with keys, with both acoustic and electric guitars providing the majority of the solos. In addition to Pink Floyd (particularly Gilmour and Wright), names such as Eloy and Marillion are possible sources of inspiration. In the epic Terraforming, over sixteen minutes long, we encounter beautiful, dragging pieces with various keyboard instruments, such as piano, organ and synth, a very recognizable bass, a Tony Banks-like interlude and space for solos of both acoustic and electric guitar, and Bennett’s organ is also allowed to shine in this almost entirely instrumental track. Before the single edits redo some of the music, there is a funkier track called Future History Part 2 with some Chicago influences because the keyboards play a kind of brass section. A spicy sounding bass and great guitar playing by Craven. Yes, ‘it sounds like…’ but these guys give it their own twist and also prove to be very good at what they do.
Menno von Brucken Fock”
Original:
Ambient Den is een anagram van de Australische muzikanten Ben (Craven), Tim (Bennetts) en Dean (Povey). Van de eerste werden al drie albums gerecenseerd, en die scoorden alle drie een TIP. Wat begon als een jamsessie van multi-instrumentalist Craven en toetsenman Bennetts mondde uit in een heuse band door het meedoen van drummer Dean Povey. Het trio vertrouwde vervolgens zes stukken aan ge- luidsdragers toe en vulden die aan met een viertal single-edits. Daarmee bereikt dit album de respectabele lengte van ruim een uur muziek. Een space-achtige ambient opening maakt spoedig plaats voor onvervalste neoprog, eerst subtiel met keyboards en akoestische gitaar maar al snel wat steviger in de stijl van het Pink Floyd-album Wish You Were Here. De bescheiden en niet in elke track aanwezige zangpar- tijen zijn rustig, passen uitstekend bij de orkestrale muziek en doen denken aan het werk van Gilmour en Wright. Hoewel de muziek wordt omschreven als Space Rock slash Prog Rock vind ik persoonlijk de space-component zeer bescheiden; neoprog met wat synthipop-invloeden past in mijn beleving beter bij de door dit trio gehanteerde stijl. Heerlijke melodieën, rijkelijk met toetsen gelardeerde muziek met zowel akoestische als elektrische gitaar die het merendeel van de solo’s verzorgen. Naast Pink Floyd (met name Gilmour en Wright) komen namen als Eloy en Marillion als mogelijke inspiratiebronnen in aanmerking. In de epic Terrafor- ming, ruim zestien minuten lang, komen we prachtige, slepende stukken tegen met diverse toets- instrumenten, zoals piano, orgel en synth, een goed herkenbare bas, een Tony Banks-achtig tus- senstuk en ruimte voor solo’s van zowel akoestische als elektrische gitaar, en ook Bennetts orgel mag schitteren in deze vrijwel geheel instrumentale track. Voordat de single-edits een deel van de muziek nog eens dunnetjes overdoen, is er nog een wat funkyer track genaamd Future History Part 2 met wat Chicago- invloeden doordat de keyboards een soort blazerssectie spelen. Een pittig klinkende bas en prima gitaarspel van Craven. Ja, ‘het lijkt op…’ maar deze heren geven er een geheel eigen draai aan en blijken ook nog eens erg goed te zijn in wat ze doen.
Menno von Brucken Fock